Şükretmeyi severim, şükrettikçe şükür ettiğin şeylerin daha da çoğalacağına inanarım. Geçtiğimiz günlerde "Tam Zamanlı Blogculağa Geri Dönüş" adlı bir yazı yazmıştım. O yazım bir nevi şükür niteliğindeydi.

Gel görelim ki o yazıyı yazdıktan sonra gelirim gözle görülür bir şekilde azaldı. Günde elime 10 elma geçerken şimdi 4 elma geçiyor :)

Ama bu tecrübe ile öğrendim ki; açım, hosting yetmiyor vs. ağlamam gerekiyormuş. İnsanın şu dünya da attığı her adım ona yeni birşeyler öğretiyor. Bu adımdan alacağımız ders blogcu şükretmeyecek ya da gece evinde yatarken şükredecek.